Mastodon

Leert het ook nooit

6 okt 2020 | #wimst

Ze kwam door de hal aanruisen. Wijd gewaad, lange glijdende pas, de bril met het goudkleurige montuur nonchalant neerhangend tussen de de elegante vingers.

-“Mijnheer Aalbers?” vroeg zij, op mij neerkijkend. Ja, dat was ik.

Zij was de secretaresse van B&W en helemaal afgedaald van de bestuursverdieping om mij naar de kamer van de wethouder te geleiden. Ik kon haar amper bijhouden.

-”U heeft mooi weer meegebracht” , sprak zij terloops over haar schouder, om onze gehaaste optocht wat minder krampachtig te doen voelen.

-”Oja, had u dan slecht weer hier vanmorgen?” riposteerde het baldadige kind in mij, zonder nadenken.

Ik bedoelde het echt niet zo boosaardig als het aankwam, maar het was alsof ze in haar draf even haar hooggehakte voet verzwikte. Een tikje in de knieholte had hetzelfde effect gehad. Uit balans, even maar. Verder liet ze niets merken.

Met heel haar waardigheid heeft ze me nog wel voor de deur van de wethouder geparkeerd, maar toen deze mij later een kop koffie wilde aanbieden was ze onvindbaar.

Deel dit met

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer:

Tevroegpensioen

Tevroegpensioen

Ik was er wel klaar mee. Met bedrijven en organisaties, met adviseren, trainen en interimmen. Met het gedoe. Dacht ik. En...

Lees meer
Zo ene

Zo ene

Als ik me buk valt m’n bril in de wcStaat er drie plakjes, dan vind ik er maar tweeMoet er eentje kotsen, dan heb ik net...

Lees meer