Mastodon

Flair

12 dec 2008 | communicatie, ondernemen

Ze heette natuurlijk niet Nance, maar laten we zeggen dat ze Nance heette. Ze stak met kop en schouders uit boven de anderen en na één rondje gesprekken waren we er eigenlijk al uit. Academische opleiding, representatief, mooie referenties, gevoel voor humor en een jaloersmakend soort flair. Nance was geknipt voor de functie en zomaar binnengelopen op de webadvertentie. Tekenen op de stippeltjes graag, lekkerden wij al.
Gelukkig keek één van ons verder dan zijn neus lang was. Hij pleegde twee telefoontjes en kwam terug met een verontrustend verhaal. Niks opleiding afgemaakt en ook geen voorbeeld-cv. Zo mooi als Nance zich kon presenteren, zo teleurstellend waren haar prestaties. Ziek, zwak of misselijk wist men zich vooral te herinneren. Gelukkig hadden we de bedankbrieven nog niet verstuurd.
“Ze was gewoon te mooi om waar te zijn”, zei onze collega schouderophalend. “Geen enkel smetje, dat kon gewoon niet kloppen. Trouwens, ik bel altijd minimaal één referent. Een goed gevoel alleen is niet genoeg. En heb ik meer referenten nodig, dan is het al een vraagteken.”

Deel dit met

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer:

Tevroegpensioen

Tevroegpensioen

Ik was er wel klaar mee. Met bedrijven en organisaties, met adviseren, trainen en interimmen. Met het gedoe. Dacht ik. En...

Lees meer
Zo ene

Zo ene

Als ik me buk valt m’n bril in de wcStaat er drie plakjes, dan vind ik er maar tweeMoet er eentje kotsen, dan heb ik net...

Lees meer
Wachten op post

Wachten op post

Dat je zó kunt wonen. Dat je zó kunt leven. Charles en ik moeten beiden hetzelfde gedacht hebben, terwijl we rondliepen in de...

Lees meer